Zgodny zarząd majątkiem wspólnym | krmp.pl

Zgoda na zarząd majątkiem wspólnym

Małżonkowie funkcjonujący w ustroju wspólności majątkowej małżeńskiej, co do zasady powinni zarząd majątkiem wspólnym wykonywać w sposób zgodny. W szczególności zaś, powinni sobie wzajemnie udzielać informacji o jego stanie. Kooperacja ta, choć wydaje się być czymś z założenia pożądanym, w wielu elementach i aspektach życia codziennego – mogłaby być w praktyce bardzo niewygodna. W związku z powyższym, obok postulatu wzajemnego współdziałania małżonków w zarządzie majątkiem wspólnym, ustawodawca zdecydował się wprowadzić zasadę, wedle której każdy z małżonków uprawniony jest do samodzielnego zarządu majątkiem wspólnym (z pewnymi wyjątkami wskazanymi niżej). Stanowi tym art. 36 § 2 k.r.o., zgodnie z którym każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej.

Zasada samodzielnego zarządu majątkiem wspólnym pozwala małżonkom  podejmować działania we własnym imieniu, z jednoczesnym odbiciem się ich skutków prawnych w stanie majątku wspólnego.

Kondycja i bezpieczeństwo majątku wspólnego, są niezwykle istotne z punktu widzenia dobra rodziny. Działania małżonków, pomimo iż zawsze powinny cechować się racjonalnością i lojalnością, w zderzeniu z codziennością, mogą mijać się z tymi wartościami.  W celu ochrony tego najistotniejszego majątku wspólnego przed samodzielnymi, niekiedy niekorzystnymi działaniami jednego małżonka, ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie instytucji zgody współmałżonka.

Zgodnie z art. 37 k.r.o., należą do nich:

1.       czynności prawne prowadzące do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków,

2.       czynności prawne prowadzące do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia prawa rzeczowego, którego przedmiotem jest budynek lub lokal,

3.       czynności prawne prowadzące do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia i wydzierżawienia gospodarstwa rolnego lub przedsiębiorstwa,

4.       darowizny z majątku wspólnego, z wyjątkiem drobnych darowizn zwyczajowo przyjętych.

Drukuj E-mail

Sankcje za samowolę budowlaną | krmp.pl

Sankcje za samowolę budowlaną

Podstawową konsekwencją samowoli budowlanej może być nakaz rozbiórki całości lub części obiektu zbudowanego lub będącego w trakcie budowy bez wymaganego pozwolenia na budowę, bez wymaganego zgłoszenia budowy lub pomimo sprzeciwu organu administracyjnego. Co prawda inwestor może się „uratować” od decyzji rozbiórki przy pomocy procedury legalizacyjnej samowoli budowlanej, jednak ona również sama w sobie zawiera elementy sankcji za nielegalną budowę. Aby w ogóle legalizacja samowoli była możliwa, obligatoryjnie musi być zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, innymi aktami miejscowymi oraz obowiązującymi normami techniczno – budowlanymi. Następnie inwestor musi przedłożyć organowi nadzoru budowlanego szereg dokumentów oraz zapłacić opłatę legalizacyjną. Jej wysokość wacha się od 2,5 oraz 5 tys. zł (opłata stała) za obiekty wyszczególnione w art. 49b ust. 5 Prawa budowlanego, do aż kilkudziesięciu tysięcy złotych w przypadku budynków wymienionych w art. 48 ust. 1 ww. ustawy (opłata stosunkowa). Tą dotkliwą karę finansową można na szczęście odroczyć, rozłożyć na raty lub nawet umorzyć w całości lub w części w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem inwestora lub interesem publicznym na podstawie art. 49c Prawa budowlanego. Niemożność legalizacji samowoli lub niespełnienie w terminach wskazanych każdorazowo przez organ nadzoru budowlanego powyższych wymagań skutkuje wykonaniem nakazu rozbiórki lub przywrócenia stanu poprzedniego na koszt własny inwestora.

Nielegalne prowadzenie robót budowlanych grozi również sankcją karną, przewidzianą w art. 90 Prawa budowlanego. Na podstawie tego przepisu ten, kto:

a)      wykonuje roboty budowlane polegające na budowie obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy bądź pomimo zgłoszonego sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno – budowlanej (art. 48 i 49b Prawa budowlanego),

b)      prowadzi roboty budowlane inne niż budowa obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia (art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego),

c)       prowadzi roboty budowlane inne niż budowa obiektu budowlanego lub jego części w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego),

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Samowola budowlana należy zatem do kategorii występków. Przestępstwo to można popełnić jedynie umyślnie. Co warte podkreślenia, inwestor może ponieść odpowiedzialność karną nawet w przypadku pozytywnego przeprowadzenia procedury legalizacyjnej, gdyż decyzja legalizacyjna nie znosi odpowiedzialności karnej za występek określony w art. 90 Prawa budowlanego (tak w wyr. SN z 14.3.2013 r., IV KK 390/12, Legalis). Na szczęście dla wielu nierzetelnych inwestorów takie sprawy stanowią margines postepowań karnych, a nawet jeśli są wszczynane, to zwykle skuteczna jest linia obrony powołująca się na niską szkodliwość społeczną czynu, co prowadzi do umorzenia postępowania. Czasami ratunkiem może się okazać również art. 101 § 1 pkt 4 KPK, który przewiduję przedawnienie karalności występków po 5 latach od popełnienia przestępstwa.

Drukuj E-mail

Nabycie nieruchomości w Polsce przez cudzoziemca | krmp.pl

nabywanie nieruchomości przez cudzoziemców

Dla niektórych zapewne wydać się może zaskakującym, iż cudzoziemiec, zgodnie z polskim ustawodawstwem, nie może skutecznie nabyć – ot tak – nieruchomości na terenie Polski. Warunkiem skutecznego nabycia nieruchomości jest bowiem dysponowanie przez cudzoziemca zezwoleniem na nabycie ściśle określonej nieruchomości wydawanym przez Ministra Spraw Wewnętrznych w drodze decyzji administracyjnej. Wskazaną materię regulują zasadniczo dwa akty prawne, to jest: ustawa o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców z dnia 24 marca 1920 r. oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych informacji oraz rodzajów dokumentów, jakie jest obowiązany przedstawić cudzoziemiec ubiegający się o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości.

Istotne w pierwszym rzędzie jest rozstrzygnięcie, kim w rozumieniu wskazanych aktów prawnych jest cudzoziemiec. Pod pojęciem cudzoziemca prawo rozumie następujące kategorie podmiotów:

- osoby nieposiadające obywatelstwa polskiego (jeśli dana osoba ma więcej niż jedno obywatelstwo, w tym polskie – wówczas nie jest wymagane uzyskanie przez nią zezwolenia),

- osoby prawne mające siedzibę za granicą,

- nieposiadające osobowości prawnej spółki osób z dwóch pierwszych kategorii, mające siedzibę za granicą, utworzone zgodnie z ustawodawstwem państw obcych,

- osoby prawne i spółki handlowe nieposiadająca osobowości prawnej mające siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, kontrolowane bezpośrednio lub pośrednio przez osoby lub spółki wymienione w trzech powyższych kategoriach. 

Zezwolenie wydawane jest na wniosek cudzoziemca, oczywiście może on w postępowaniu administracyjnym ustanowić pełnomocnika profesjonalnego, adwokata bądź radcę prawnego. Zezwolenie wydawane jest, gdy łącznie zostały spełnione następujące przesłanki:

- nabycie nieruchomości przez cudzoziemca nie spowoduje zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, a także nie sprzeciwiają się temu względy polityki społecznej i zdrowia społeczeństwa,
- zostanie wykazane, iż zachodzą więzi między Rzecząpospolitą Polską, a cudzoziemcem, np. w postaci zawarcia związku małżeńskiego z obywatelem polskim, posiadania polskiej narodowości, prawa pobytu w Polsce, wykonywania działalności gospodarczej na terenie Polski – podkreślenia wymaga, iż są to wyłącznie okoliczności przykładowe mające charakter otwarty i dopuszczalne jest wykazanie innego rodzaju więzów z RP.

 Wniosek o wydanie zezwolenia musi odpowiadać wymogom formalnym przewidzianym w ustawie i rozporządzeniu oraz zawierać określone załączniki. Wskazać należy szczegółowo osoby zarówno nabywcy, jak i zbywcy nieruchomości, szczegółowe określenie przedmiotu planowej transakcji, a zatem nieruchomości, okoliczności świadczące o związkach z Polską, źródło pochodzenia środków finansowych na zakup, cel zakupu oraz formę czynności prawnej mocą, której dojdzie do nabycia nieruchomości. Do wniosku załączyć zaś należy szereg dokumentów, jak m.in.: zaświadczenia o niezaleganiu z zapłatą podatków, danin publicznoprawnych, oświadczenie zbywcy o woli zbycia nieruchomości na rzecz cudzoziemca, dokumentację dotyczącą nieruchomości (odpis z księgi wieczystej, wypis z rejestru gruntów, zaświadczenie o przeznaczeniu nieruchomości). Dokumenty w języku obcym wymagają przedłożenia tłumaczenia sporządzonego przez tłumacza przysięgłego. Opłata skarbowa od wniosku o zezwolenie na nabycie nieruchomości (a także udziałów lub akcji) wynosi 1.570,00 zł.

Drukuj E-mail

W jaki sposób można podzielić spadek? | krmp.pl

Dział spadku

Po uzyskaniu przez spadkobierców stwierdzenia nabycia spadku lub sporządzeniu przez notariusza aktu poświadczenia dziedziczenia, zainteresowane Strony mogą dokonać działu spadku. Do czasu tej czynności, każda rzecz wchodząca do spadku, objęta jest współwłasnością spadkobierców – zgodnie z posiadanym udziałem w spadku.

Dział spadku można przeprowadzić w dwojakim trybie: albo u notariusza, albo w sądzie. W pierwszym przypadku konieczna jest jednak zgoda wszystkich spadkobierców co do podziału majątku spadkowego. Postepowanie sądowe z kolei może ciągnąc się latami, przy czym dla uzyskania efektu w postaci działu spadku, nie ma konieczności osiągnięcia przez wszystkie strony konsensusu.

Niezależnie od wyboru trybu działu spadku, sposoby dokonania podziału masy spadkowej obejmują:

a)      Podział fizyczny. Dotyczy sytuacji i tych przedmiotów majątkowych, które fizycznie da się podzielić (np. poprzez wydzielenie lokali w budynku, lub podział działki). Ewentualne nierówności w wartości przyznanych składników spadku w stosunku do udziałów, mogą być wyrównywane przez dopłaty przysługujące osobom nabywającym przedmioty o niższej wartości od spadkobierców, którzy uzyskali majątek przewyższający ich udział. Jeżeli do spadku wchodzi nieruchomość gruntowa, która może być podzielona, lecz np. nie ma dostępu do drogi publicznej, sąd jest władny obciążyć nowo powstałe nieruchomości odpowiednimi służebnościami przejazdu lub drogi koniecznej;

b)      Przyznanie danej rzeczy wchodzącej w skład spadku jednemu lub kilku spadkobiercom, z obowiązkiem spłaty na rzecz pozostałych spadkobierców,

c)       Podział cywilny, czyli sprzedaż danej rzeczy zgodnie z przepisami o sprzedaży komorniczej. Ten najbardziej radykalny sposób podziału spadku sąd może zarządzić w sytuacji, gdy niemożliwy jest podział fizyczny, a żaden ze spadkobierców nie chce albo nie może nabyć całości lub części danej rzeczy. Z reguły ceny uzyskane ze sprzedaży komorniczej są niższe niż wynikałoby to z rzeczywistej wartości składników spadku. Spadkobiercy zmuszeni są również ponieść koszt przeprowadzenia sprzedaży komorniczej.

W trybie umownym spadkobiercy mogą dowolnie łączyć poszczególne sposoby podziału spadku. Sąd może skorzystać z jednego z powyższych trybów.

Sprawa wygląda nieco inaczej, gdy w skład spadku wchodzi gospodarstwo rolne. Jego podział fizyczny jest możliwy tylko wtedy, gdy nie jest sprzeczny z zasadami prawidłowej gospodarki rolnej. Taką zgodność w postępowaniu sądowym o dział spadku stwierdza biegły w formie opinii. Jeśli podział fizyczny gospodarstwa rolnego okaże się niemożliwy, sąd powinien przyznać je temu spadkobiercy, którego wskażą pozostali, i jednocześnie który spełnia wymagania z ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego (jest rolnikiem indywidualnym). Jeżeli spadkobiercy nie wskażą zgodnie takiej osoby, sąd może przyznać gospodarstwo spadkobiercy, który stale w nim pracuje lub je prowadzi; jeśli jest kilka takich osób, gospodarstwo powinien otrzymać ten, który daje najlepszą gwarancję jego prowadzenia. Oczywiście przyznanie gospodarstwa jednej osobie następuje z obowiązkiem spłaty na rzecz pozostałych, chociaż mogą być one obniżone przez sąd w stosunku do ich rzeczywistej wysokości. Możliwa jest również sprzedaż komornicza gospodarstwa- w przypadku gdy zażyczą sobie tego wszyscy spadkobiercy lub żaden nie chce lub nie może otrzymać gospodarstwa rolnego.

Drukuj E-mail

Legalizacja samowoli budowlanej | krmp.pl

Jednym z podstawowych wymogów rozpoczęcia inwestycji budowlanej, jest uzyskanie stosownego pozwolenia na budowę, lub gdy takie pozwolenie nie jest wymagane – zgłoszenia o zamiarze dokonania robót budowlanych obiektów wyszczególnionych w art. 29 ustawy prawo budowlane z jednoczesnym brakiem sprzeciwu właściwego organu w terminie 30 dni od dokonania zgłoszenia.

Zlekceważenie przez inwestora tych wymagań może poskutkować wszczęciem przez organ nadzoru budowlanego procedury prowadzącej w skrajnych przypadkach do nakazu rozbiórki całości lub części obiektu budowlanego, lub przywróceniem stanu sprzed rozpoczęcia nielegalnej inwestycji.

Co istotne - samowola budowlana, teoretycznie się nie przedawnia. Na szczęście dla niepokornych inwestorów ustawodawca przewidział możliwość zalegalizowania samowoli budowlanej, chociaż może być to proces żmudny i drogi.

Na początek należy zaznaczyć, że pojęcie „samowoli budowlanej” odnosi się zarówno do budowy (wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego – vide art. 3 p. 6 Prawa budowalnego) oraz robót budowlanych (budowa, przebudowa, montaż, remont lub rozbiórka obiektu budowlanego – art. 3 p. 7 Prawa budowlanego).

Uregulowania dotyczące legalizacji samowoli budowlanej znajdują się w artykułach 48 – 52 ustawy Prawo budowlane. Zasadą jest, wydanie przez organ nadzoru budowlanego decyzji nakazującej rozbiórkę całości lub części obiektu budowlanego (lub przywrócenia stanu poprzedniego w przypadku na przykład nielegalnie prowadzonego remontu), gdy budynek został wzniesiony albo jest w trakcie budowy bez wymaganego pozwolenia na budowę, rozpoczęcie prac budowlanych wymagało uprzedniego zgłoszenia lub organ administracji architektoniczno – budowlanej wniósł sprzeciw po zgłoszeniu. Ustawodawca jednak słusznie zauważył, iż w większości przypadków samowola budowlana powinna podlegać legalizacji, gdyż niecelowym i nieekonomicznym jest automatyczne nakazywanie rozbiórki obiektów budowlanych, gdy spełniają one przesłanki wydania pozwolenia na budowę lub wymagają jedynie zgłoszenia.

Proces legalizacji samowoli budowlanej rozpoczyna sam organ nadzoru budowlanego (powiatowy inspektor nadzoru budowlanego oraz niekiedy wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego, jako kierownika wojewódzkiego nadzoru budowlanego, wchodzącego w skład zespolonej administracji wojewódzkiej). Gdy budowa jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, innymi aktami miejscowymi i przepisami techniczno – budowlanymi, organ wydaje postanowienie, które zawiera:

a)      nakaz wstrzymania robót budowlanych, jeżeli są w toku;

b)      wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy;

c)       wykaz wymaganych do uzyskania przez inwestora w wyznaczonym terminie dokumentów, obejmujących m.in. zaświadczenie wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, lub w przypadku braku takiego planu zaświadczenie o zgodności budowy z decyzją o warunkach zabudowy oraz inne dokumenty wyszczególnione w art. 48 ust. 3 oraz art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego.

Na powyższe postanowienie przysługuje zażalenie.

Po przedłożeniu dokumentów przez inwestora w wyznaczonym terminie i badaniu sprawy w niezbędnym zakresie, organ nadzoru budowlanego ustala w formie postanowienia (na które przysługuje zażalenie), wysokość opłaty legalizacyjnej, która może być stosunkowa bądź stała.

W przypadku opłaty stosunkowej, stosowanej w przypadku budynków wymagających pozwolenia na budowę bądź określonych w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b, i 19a Prawa budowlanego, opłata stanowi iloczyn stawki opłaty, podlegającej jednak pięćdziesiątkrotnemu podwyższeniu, współczynnika kategorii obiektu budowlanego i współczynnika wielkości obiektu budowlanego.

Niezapłacenie w terminie opłaty legalizacyjne skutkuje wydaniem decyzji o rozbiórce.

Warto jednak wspomnieć o możliwości odroczenia, rozłożenia na raty lub nawet umorzenia opłaty legalizacyjnej w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem inwestora lub interesem publicznym na podstawie art. 49c Prawa budowlanego.

Wniosek taki kieruje się do wojewody i skutkuje on zawieszeniem postępowania administracyjnego w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej do dnia rozstrzygnięcia wniosku. Po pozytywnej weryfikacji sprawy oraz uiszczeniu w terminie opłaty legalizacyjnej organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na kontynuację robót, gdy budowa nie została jeszcze zakończona. Dodatkowo wymagane jest również uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w przypadku obiektów budowlanych określonych w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

Powyższa procedura legalizacji samowoli budowlanej odpowiednia jest dla budynków powstałych po wejściu w życie nowej ustawy Prawo budowlane, tj. po 1 stycznia 1995 r.

Jeżeli samowola budowalna miała miejsce przed tą datą, jej legalizacja jest możliwa na gruncie Prawa budowlanego z 1974 r. Sam proces legalizacji jest podobny, z tym, że niewymagane jest wniesienie opłaty legalizacyjnej. Wymagane jest uprawdopodobnienie zakończenia robót budowalnych przed 1 stycznia 1995 r., co może nie być takie proste, zważywszy na fakt, iż organy administracji budowalnej archiwizują dokumentację budowlaną dopiero od 1999 r. Można jednak posiłkować się dokumentami prywatnymi, takimi jak umowy z pracownikami budowy czy rachunki za materiały budowlane.

Drukuj E-mail

Więcej artykułów…

Odwiedź naszego bloga o rozwodach:

Kraków rozwód

 

Drukuj

kancelaria@krmp.pl | +48 606 89 77 39 | +48 698 88 74 84 | 12 357 15 10 | Czarnowiejska 8/1, 31-126 Kraków | oddział: Franciszka Stefczyka 25, 32-070 Czernichów

Drogi Użytkowniku, prosimy o akceptację naszej polityki prywatności i cookies. Administratorem danych osobowych jest: Kancelaria Radcowska Michał Podolec, Czarnowiejska 8/1, 31-126 Kraków, rodo@krmp.pl. Przetwarzamy dane, które Użytkownik ujawni w trakcie rejestracji lub wysyłania wiadomości, a także dot. analityki ruchu (m.in. IP, lokalizacja itd.). Dane przetwarzamy m.in. w celu: świadczenia usług drogą elektroniczną, bezpieczeństwa IT. Użytkownik ma prawo: dostępu, poprawiania, usuwania swych danych, sprzeciwu i wycofania zgody na przetwarzanie, "bycia zapomnianym", przenoszenia danych, złożenia skargi do organu nadzorczego. By skorzystać z tych praw napisz na: rodo@krmp.pl. Podstawą prawną przetwarzania jest zgoda Użytkownika, lub słuszny interes Administratora (prawo do marketingu bezpośredniego i ochrony systemów IT). Dane są przekazywane os. trzecim i do państw trzecich w tym m.in. podmiotów realizujących płatności, archiwizację danych, hosting, księgowość. Dane przetwarzamy m.in. dopóki Użytkownik korzysta z naszych usług. Administrator profiluje Użytkowników dla celów VAT pod względem: lokalizacji, statusu przedsiębiorcy. Podanie danych jest dobrowolne. Korzystanie z niektórych funkcjonalności Strony wymaga podania danych. Więcej szczegółów dostępnych jest w polityce prywatności oraz w polityce cookies.